დღესდღეობით როცა ქუჩაში გადავადგილდები, ან ტრანსპორტით ვმგზავრობ ან უბრალოდ საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილზე ვხვდები ყოველი მხრიდან მესმის [ჩემი თაობის გოგო–ბიჭებზე მაქვს საუბარი], რომ ტრადიციები რომლებიც შემოგვრჩა არის წარსულის გადმონაშთი, თავი არ უნდა შევიზღუდოთ, უნდა ვიყოთ თავისუფლები, არ უნდა მივცეთ უფლება ვინმეს ან რამეს რომ შეგვბოჭოს, უნდა ვადიდოთ დემოკრატია და ა.შ. და ეს ეხება ძალიან ბევრ ძირძველ ქართულ ტრადიციას, რომელზეც გაიზარდნენ პირადად ჩემი მშობლები, და მათი მამა–პაპა. მოდით დავიწყებ იმ ტრადიციაზე საუბრით, რომელმაც გადამაწყვეტინა ამ პოსტის დაწერა: ქალწულობის ინსტიტუტი. ჩემი ასაკის თბილისის მოსახლეობა [რაიონებამდე ამ "ცივილიზაციას" ჯერ არ ჩაუღწევია] თავიდან ბოლომდე თვლის და უფრო მეტიც, დარწმუნებულია იმაში, რომ არათუ აუცილებელია ის რომ ქმარს ქალიშვილად ჩაბარდე, არამედ პირიქით, სასურველიც არ არის, რომ გოგომ თავისი სისპეტაკე და სიწმინდე ქორწინების პირველ ღამეს ქმარს მიუძღვნას. გამოცდილი და მცოდნე ქალი უნდა თურმე თითქმის ყველას[ვიმეორებ,საუბარი მაქვს ნაწილზე და არა ყველაზე]. ვინმეს თუ შეუძლია რომ ამიხსნას რატომაა ეს ტრადიცია ძველმოდური და “ხმარებიდან ამოსაღები”? მე შემიძლია აგიხსნათ საპირისპირო: ვეთანხმები იმ წყვილებს რომლებსაც უკვე გადაწყვეტილი აქვთ ქორწინება და თავის გრძნობებში და მიზნებში დარწმუნებულნი არიან თუ ისინი არ დაუცდიან მაინცდამაინც ქორწილს და ჯვრისწერას და შეერწყმიან ერთმანეთს, მე ეს მესმის იმიტომ, რომ თუ შენ დარწმუნებული ხარ რომ ამ ადამიანის უნდა გახდე, უბრალოდ აღარ აქვს ლოდინს აზრი, შენ შენი პატიოსნება დაუმტკიცე უკვე, უერთგულე სასურველ და საყვარელ მამაკაცს. მაგრამ როცა გოგო წვება იმ ადამიანთან რომელთანაც აკავშირებს მხოლოდ ის ერთი ღამე და მეტი არაფერი მე ამ ადამიანს ვერ გავუგებ. დღეს ერთთან დაწვები, ხვალ მეორესთან…. თუ გავაჩერებთ ქუჩაში ნებისმიერ ახალგაზრდა ბიჭს 99% მათგანი გვეტყვის რომ მისი ცოლი აუცილებლად ქალიშვილი უნდა იყოს, მაგრამ თუ სხვა ქალიშვილ გოგოსთან ექნება ურთიერთობა მაგრამ მის შერთვას არ აპირებს ყველანაირად ეცდება მის შეცდენას და სულ აღარ აინტერესებს იმ ადამიანის ცხოვრებაში ხვალ რა დღე დადგება. ეს ჩემი აზრით ამოუწურავი თემაა და ამაზე კამათი მუდმივად შეიძლება, ყველას თავისი აზრი გააჩნია, ასე რომ მოდიტ ამ წუთას ჩემთვის საინტერესო მეორე თემას შევეხოთ: ქართული სუფრა, სტუმარ–მასპინძლობა. ამიხსენით რატომაა ქართული სუფრა მარაზმი? რატომაა თამადა დიქტატორი და სადღეგრძელოები ერთმანეთისთვის უსაპნოდ შეძვრომა? გეთანხმებით იმაში რომ არ ვარგა და ვერც მე ვიტან უაზროდ გალეშილ ხალხს, ლიტრანახევრიან სასმისებს, ერთმანეთის კუჭის კუბატურის გაზომვას, უაზრო ყაყანს, ცხიმიანი ტუჩებით მტლაშამტლუშს, შემთვრალ–შეზარხოშებული პატარა ბიჭების უაზრო კამათს და საქმის გარჩევას და ა.შ. ამაში ბევრია ცუდი მაგრამ ნუთუ კარგი აღარ დარჩა. მე ვფიქრობ და მეტიც, კატეგორიულად ვამტკიცებ: თუ სუფრას კარგი, მცოდნე, განათლებული და ღირსეული თამადა უძღვება ის სუფრა მართლაც აკადემიაა. ჩემი აზრით ქართული სუფრა იდეალური მაშინაა როცა ყველას აქვს იმდენი შეგნება რომ ერთმანეთს მოუსმინოს, როცა თამადას შეუძლია იპოვოს ოქროს შუალედი 3 სიტყვიან და 40 წუთიან სადღეგრძელოს შორის, როცა არ სვამენ იმისთვის რომ გაითიშონ, როცა ყველას შეუძლია პატარ–პატარა წვლილი შეიტანოს და გაალამაზოს სუფრა, იქნება ეს ლექსი, კაფია თუ სიმღერა, დროული და მოსწრებული ხუმრობა და ა.შ.
ვისაც გინდათ მურთაზი დამიძახეთ მე ეს არ მეწყინება, მაგრამ თუ დამისაბუთებთ რატომ ვარ მტყუანი, მე ბოდიშს მოვიხდი და ამ პოსტს დიდი წითელი ასოებით დავაწერ: შეცდომა!!!
