Aristocratic Blog

Corvette [Part II]

B A R O N — Tue, 10 Aug 2010 15:14:55 +0000

C4 [1983-1996]

მეოთხე კორვეტის დიზაინი მის წინამორბედებთან შედარებით წარჩინებული დიზაინით ვერ დაიკვეხნიდა, მაგრამ ის ფლობდა სერიოზულ აეროდინამიკულ თვისებებს. ხოლო მისი ტექნიკური მხარე კარგად იყო მოფიქრებული. მაგრამ… სიმძლავრეზე დაწესებული გადასახადების გამო წარსულს ჩაბარდა ვეებერთელა, დიდკუბატურიანი Big Block-ი. ახლა კორვეტს ყველაზე ძლიერი 5,7ლ–იანი ძრავიდან მხოლოდ 230 ცხ.ძ–ის გამომუშავება შეეძლო. ეს რათქმაუნდა ვერც კი ედრებოდა 300–390 ცხ.ძ–იან C3-ს. მაგრამ ფლობდა რა სხვა კარგ თვისებებს, მეოთხე თაობის კორვეტს თავისი წინამორბედების სახელი არ შეულახავს. ხოლო 1986–ში კაბრიოლეტიც დაბრუნდა… სულ აწყობილ იქნა 358 180 ეგზემპლარი. 1990–ში C4-ის ბაზაზე აიწყო პირველი ZR1.

L98 მოდელის 375 ცხ.ძ–იანი V8 კომპანია Lotus–თან თანამშრომლობით აიწყო. მისი ცილინდრის ბლოკის თავი ალუმინის შენადნობისგან იყო დამზადებული. გამანაწილებელი ლილვები [ორი ცალი ბლოკზე] ბლოკის თავში იყო განლაგებული, ხოლო თითო ცილინდრზზე 4 სარქველი ქონდა. აი ეს კი სულაც არ არის დამახასიათებელი ნამდვილი «ამერიკელისთვის»! ასევე 1996 წელში იქნა გამოშვებული ლიმიტირებული ვერსია Chevrolet Corvette C4 Grand Sport, მას ეს სახელი 1963 წელს გამოშვებული მოდელის საპატივცემულოდ ეწოდა. სულ გამოვიდა 810 ეგზემპლარი.

С5 [1997-2004]

1997 წელს კორვეტმა მიიღო ის სახე რომლითაც ის უმეტესობისთვის არის ცნობილი. მოდელმა C5, რომელიც ინჟინერმა დეივ ჰილომ და დიზაინერმა ჯონ კაფარომ შეიმუშავეს, მიიღო ახალი პლატფორმა–დაკიდების სისტემა კარბონის გასწვრივ რესორებზე და მონოკოკის ძარა მძლავრ ფართო კარკასზე. მის ძრავს უკანა ხიდთან Tremec T56 აკავშირებდა, 6–სიჩქარიანი გადაცემათა კოლოფი. ახალი პლატფორმის საინტერესო თავისებურება იყო მისი იატაკი, რომელიც თავისებურ «სენდვიჩს» წარმოადგენდა, ის ორმაგი მეტალისგან იყო დამზადებული რომელთა შორისაც ხის დაფა იყო მოთავსებული, ის იდეალურად შთანთქავდა ვიბრაციას, ძლებდა დიდხანს და იყო მაგარი, სწორედ ეს იყო მიზეზი მისი მასალად არჩევისა. სტანდარტული ვერსია აღჭურვილი იყო 5,7 ლ–იანი V8–ით, რომელიც 345 ცხ.ძ–ს გამოყოფდა, ხოლო ვერსია Z06 – ასეთივე, ოღონდ 385 ცხ.ძ–იანი ძრავით. ასევე Z06 გამოირჩეოდა საკიდარის სქემით და მძლავრი კარკასით, აგრეთვე მისი ამორტიზატორის ზამბარები ალუმინისგან იყო დამზადებული. სულ აიწყო 247 851 ცალი C5 კუპესა და კაბრიოლეტის ტიპის ძარაზე. FIA GT-სა და ALMS რბოლებისათვის C5–ის მოდელ Z06-ის ბაზაზე აიწყო GT1 კლასის ავტომობილი Chevrolet Corvette C5.R.

C6 [2005-2010]

2004 წლის დეტროიტის ავტოსალონზე წარდგენილ იქნა სუპერთანამედროვე Corvette C6 კუპესა და კაბრიოლეტის ძარაზე. იგი აიწყო C5–ის განახლებულ პლატფორმაზე, მას დარჩა იგივე საკიდარი, იგივე სქემა და უკან გადაწეული გადაცემათა კოლოფი, მაგრამ მან მიიღო 6,2 ლ–იანი უახლესი აგრეგატი რომელიც უდიდეს სიმძლავრეს და მბრუნავ მომენტს ანვითარებდა: 437 ცხ.ძ. და 585 ნ.მ.! 2008 წელს მოდელმა მიიღო განახლებული ტრანსმისია, გამომყოფი სისტემა, ძარის ახალი ფერები, ახალი სახის დისკები და განახლებული ინტერიერი. მის ბაზაზე შეიქმნა რამოდენიმე მოდიფიკაცია.ერთერთი მათგანია Corvette Z06.

ამ ვერსიაში სხვებისგან განსხვავებით უფრო ფართოდაა გამოყენებული ალუმინის ელემენტები ძალისმიერ აგრეგატში, აქვს ალუმინისვე ამორტიზატორის ზამბარები, და აგრეთვე უმძლავრესი 505 ცხ.ძ–იანი 7 ლ–იანი ძრავი LS7. ამ მოდელზე აიგო სარბოლო C6.R.

შევროლეს მარკის იმედი ALMS და FIA GT–ს რბოლებში. ავტომობილი ააწყო კერძო გუნდმა Pratt&Miller , იგი აღჭურვილია Z06-ის მოდიფიცირებული ძრავით და მისგან განსაკუთრებული საიმედოობით გამოირჩევა. ამ ბოლო თვისებამ შეაძლებინა 2005 წლიდან მოყოლებული აწ უკვე ხუთჯერ გაემარჯვა ლე მანის 24–საათიან რბოლაში! ამ მოდელის კიდევ ერთი და უმძლავრესი მოდიფიკაცია ZR1

აღჭურვილი კომპრესორიანი, 6.2 ლ–იანი LS9-ით, რომელიც კორვეტისთვის ჯერ არნახულ, 638 ცხ.ძ–ას ანვითარებს. ა.შ.შ.–ში ამ მონსტრის ფასი 103 000$–ია [შედარებისთვის «უბრალო» C6 49 000$ ღირს]

თანამედროვე მოდელების ერთადერთი ნაკლი [თუ ეს ნაკლად შეიძლება ჩაითვალოს] უკანა დიფერენციალის ზედმეტი ხმაურიანობაა. ამ დროისთვის კორვეტის სამუშაო ჯგუფი არაბეთის გაერთიანებულ ემირატებში კომპანია XADO–სთან ერთად მუშაობს იმისთვის რომ Z06-ში ეს ნაკლი აღმოფხვრას.

Corvette ZR1 Hero Edition

Chevrolet-მა სპეციალურად საქველმოქმედო ფონდ Kids Wish Network–ისთვის მოამზადა ZR1-ის სპეციალური მოდიფიკაცია, რომელმაც მიიღო სახელწოდება Hero Edition. ავტომობილი შექმნილია ერთადერთ ეგზემპლარად 1967 წლის კლასიკურ Chevrolet Corvette 427–თან ერთად. 2009 წლის 23 დეკემბერს ეს ორი ავტომობილი ერთად გათამაშდა სპეციალურ ლატარიაში, ხოლო შემოსული თანხა გადაერიცხა ფონდ Kids Wish Network–ს. ჩვეულებრივი ZR1–ისგან ეს მოდიფიკაცია განსხვავდება ინტერიერისა და ექსტერიერის გაფორმებით, იგი გადაწყვეტილია წითელ–ნარინჯისფერი ზოლებით კაპოტსა და საბარგულის სახურავზე. ამავე სტილშია გაფორმებული ძრავის დიზაინიც.იგი აგრეთვე გამაგრებული დამატებით კარბონის სამაგრებით. მათთვის კი ვინც ვერ განასხვავებს ამ მოდელს სტანდარტულისგან [!] მოდელს ძარაზე აქვს კლიშეები წარწერით «Hero Edition». ამას გარდა კაპოტის შიგნითა მხარეს თავისი ავტოგრაფები დატოვეს Chevrolet-ის ინჟინრებმა, რომლებიც მონაწილეობდნენ Chevrolet-ის ამ სუპერქარის დამუშავებაში. ტექნიკური მახასიათებლები მოდიფიკაციას მამობილი ZR1-ისგან დარჩა.

Corvette [Part I]

B A R O N — Mon, 09 Aug 2010 11:06:15 +0000

C1 [1953-1962]

Motorama-ს ავტოსალონზე 1953 წარდგენილ იქნა ამერიკისთვის სრულიად ახალი ავტომობილი—ორკარიანი კუპე Chevrolet Corvette. მან მიიღო მსუბუქი, პლასტმასის ძარა მეტალის კარკასით, რომელიც მძლავრ ჩარჩოზე იდგა. მას ქონდა ერთ მწკრივში ჩალაგებული ექვსცილინდრიანი ძრავი, 3.9 ლიტრი მუშა მოცულობით და 150 ცხ/ძ-ით.[იმ დროისთვის ეს სრულიად საკმარისი იყო] მას ხიდთან ორსაფეხურიანი ავტომატური გადაცემათა კოლოფი “Powerglide” აკავშირებდა. სულ დამზადდა 300 ეგზემპლარი, მას ორფერი საღებავი ქონდა, წითელი და თეთრი…

ფოტოზეა 1958 წლის მოდელის Corvette — ეს ვარიანტი წინაზე პოპულარული იყო — 1956-1962 წლებში 69 015 ასეთი ავტომობილი იქნა გამოშვებული. მიჩნეულია რომ ამ ავტომობილის წარმატებაში მთავარი დამსახურება ეკუთვნის ცნობილ ავტომრბოლელს [Zora Arkus-Duntov]. მან შეუსისხლხორცა კორვეტის ოჯახს ახალი ტიპის ძრავი Small Block, 4.3 ლ-იანი კარბურატორიანი V8, და ასევე 3 საფეხურიანი მექანიკური გადაცემათა კოლოფი. ხოლო 1957 წლიდან დაიწყეს ინჟექტორული 4.6 ლ-იანი V8-ების გამოშვება 4 საფეხურიანი მექანიკით, ორივე ვარიანტი გამოდიოდა მხოლოდ როდსტერის ძარაზე.

С2 Sting Ray [1963—1967]

ცნობილი Sting Ray. ბევრის აზრით იგი საუკეთესოა მთელი მოდელის ისტორიაში, ვერაფერს იტყვი–ყველას თავისი აზრი აქვს, მაგრამ ერთი უდავოა: მანქანა მართლაც არაჩვეულებრივია, მარტო დიზაინი რად ღირს! C2–ის დიზაინზე მუშაობდნენ ცნობილი კონსტრუქტორები: ლარი შინოდა [ მუსტანგის შემქმნელი] და უილიამ მიტჩელი. მათი ცდით ავტომობილმა მიიღო დამოუკიდებელი ორბერკეტიანი საკიდარი გასწვრივ რესორებზე[ეს სისტემა კორვეტზე დღემდე გამოიყენება], ძარის განუმეორებელი დიზაინი და Big Block–ის ოჯახის უმძლავრესი V8 — თავიდან 425 ცხ/ძ–იანი 6,5 ლ–იანი, ხოლო შემდეგ 7ლ–იანი 435 ცხ/ძ–იანი, აღჭურვილი სამმაგი კარბურატორით[(Tri Power]. C2 გამოდიოდა კაბრიოლეტის და კუპეს ძარით. სულ გამოვიდა 117 964 ერთეული. ძლიერმა ჩარჩომ რომელზეც იყო აწყობილი C2 გასაქანი მისცა იტალიელ დიზაინერებს [ატელიე Pinifarina] შეექმნათ ულამაზესი და რაღათქმაუნდა იტალიელებისათვის დამახასიათებლად დახვეწილი Chevrolet Corvette Rondine Pininfarina Coupe.

დღესდღეობით ეს მოდელები ძალიან ძვირად ფასობს, იმდენად ძვირადაც კი რომ შეუძლია ფორა მისცეს ბევრ დღევანდელობის საუკეთესო მოდელს! 1961 წელს, C2–ის ბაზარზე ჩაშვებამდე გადაწყდა რომ პუბლიკის ინტერესი კიდევ ერთი მოდელით გაეღვივებინათ Corvette ZL1 Mako Shark, რომელიც შემდგომში არანაკლებ საინტერესო გახდა მოყვარულებისთვის ვიდრე საბაზო C2.

ხოლო 1963 წელს გამოშვებულ იქნა ვერსია Grand Sport, რომელიც დღესაც გვევლინება მსოფლიოს კილექციონერების ნადირობის ობიექტად.

ზორა არკუს–დანტოვის საიდუმლო პროექტით დამზადებულმა მოდელმა საბოლოოდ ვერ იხილა მსოფლიოს სარბოლო ტრასები, მაგრამ ამერიკაში მოიხვეჭა ღირსება და პატივისცემა. აგებული იქნა სულ 5 ეგზემპლარი, აღჭურვილი ძრავით V8, Weber–ის ოთხი(!) კარბურატორით, მუშა მოცულობით 6.2 ლ. ის 550 ცხ/ძ–ას ავითარებდა.

C3 Stingray [1968-1982]

მესამე თაობაში სახელწოდება Stingray[რაკეტა] უკვე ერთად დაიწერა. მაგრამ ეს არ არის მთავარი. მთავარი ამ ავტომობილში დიზაინია! მესამე კორვეტი აწყობილი იყო 1965 Mako Shark II–ის ბაზაზე. დევიდ ჰოლზის მიერ შექმნილი დიზაინი უბრალოდ დიდებულია! დაკუნთული გვერდითი ფრთები, ბორტების ურთულესი პლასტიკა, ეს დიზაინი დღესაც მოოიხსენიება როგორც ერთ–ერთი ულამაზესი. ამ პლასტიკის შექმნისას დევიდ ჰოლზს ამხნევებდა არა რაღაც, არამედ…. «კოკა–კოლის» ყინულოვანი ბოთლი. [ბოთლის დიზაინის ავტორი რეიმონდ ლოუი განთქმული იყო აგრეთვე როგორც ავტოდიზაინერი]. ამ დიზაინის ფონზე ადამიანს ტექნიკური მახასიათებლები თითქოსდა ავიწყდება, უკანა პლანზე გადადის, მაგრამ მათზე მაინც ღირს საუბარი. ავტომობლს ქონდა ისეთივე საკიდარი როგორც C2-ს, და ძრავებიც თავიდან ასეთივე იყო. მაგრამ 1969–ში გამოჩნდა უახლესი Small Block 5,7 ლ. მუშა მოცულობით[300ცხ/ძ.], ხოლო შემდეგ Big Block 7.0 ლ. [390ცხ/ძ.]. მაგრამ 1972 წლიდან ძრავების აწყობა დაიწყო ახალი სტანდარტებით და უმძლავრეს 7.4 ლ–იან Big Block-ს “მხოლოდ” 270 ცხენის ძალა ქონდა, ხოლო საწვავის ფასებთან დაკავშირებული პრობლემების გამო Small Block-ს მხოლოდ 205 ცხ/ძ–ზე შეეძლო ქონოდა პრეტენზია. ამავე წელს წარმოებიდან მოიხსნა ვერსია კაბრიოლეტის ძარით… მაგრამ მაინც, C3 შედგა, ამაზე მიუთითებს გაყიდვების სტატისტიკა: 542 861 ცალი C3 იქნა გაყიდული. აგრეთვე იქნა გამოშვებული განსაკუთრებული ვერსია ZL1 [სპეციალურად სარბოლო ტრასისთვის]

ამ ვერსიის ძრავი 430 ცხენის ძალას გამოიმუშავებდა, მაგრამ ადვილად ფორსირდებოდა 600+ ცხ.ძ–მდეც.

ხოლო ფოტოზე გამოსახული ეგზემპლარი მიეკუთვნება განსაზღვრულ სერიას 25th Aniversary. ისინი გამოვიდა მხოლოდ ერთ ფერში: ვერცხლისფერი მეტალიკი და მიეძღვნა პირველი კორვეტის გამოშვების 25 წლისთავს…….

to be continue . . .

C4 {1983-1996}

C5 {1997-2004}

C6 {2004-2010}

ZR1 «Hero Edition» . . .

ყველაფერი ძველი გადასაგდებია? II [ავტო მოტივი]

B A R O N — Sun, 08 Aug 2010 13:44:52 +0000

როგორც ალბათ შეამჩნევდით XXI საუკუნე დაიწყო, ელექტრო მობილების, ეკონომ მობილების და ა.შ. მობილების საუკუნე, ნამდვილი ავტომოყვარულისთვის უკვე ცოტა უინტერესო გახდა დღევანდელი ავტოწარმოება[ეს ჩემი სუბიექტური აზრია]. მართალია არსებობს ბრენდები რომლებიც დღესაც უშვებენ ნამდვილ, მძლავრ ავტომმობილებს, რომლებშიც კვლავ იგრძნობა მამაკაცური ძალა, მაგრამ ეს ჩემი აზრით მეოცე საუკუნესთან შედარებით იშვიათობაა. პირადად მე თუ შემეკითხებით ჩემთვის უფრო საინტერესო წინა საუკუნის კუთხოვანი ფორმები და საშინლად დიდი მოცულობის მქონე V8-ებია, რომლებიც მოძრაობისას თითქოს იღრინებიან და გზის გათავისუფლებას მოითხოვენ.თუ შევადარებთ ძველ და ახალ კლასიკას შეიძლება გაკვირვებულებიც დავრჩეთ, შეიძლება ძველ, უხეშ, ტლანქ ძალასა და ზრდილობიან, კულტურულ ტექნოლოგიებს შორის არჩევანის გაკეთება ძალიან გაგვიჭირდეს.

მეოცე საუკუნის ავტომობილებიდან შეიძლება ლეგენდად ჩამოყალიბებულად ჩავთვალოთ შემდეგი მოდელები:

Lamborghini Diablo GT

Lamborghini Countach

Chevrolet camaro

Dodge Charger R/T

Dodge charger Daytona

Nissan Skyline GT-R R34

Plymouth HEMI cuda

Buick Riviera

Mercedes-Benz E500 W124

Mercedes-Benz S600 W140

Shelby GT 500

ამ ყველაფერს შეიძლება შევადაროთ XXI საუკუნის საუკეთესო ნიმუშები, როგორებიცაა:

კლ

Lamborghini Murcielago

ყველაზე სათითაოდ ინფო რომ დავდო მთლად კარგი არ გამოვა იმიტომ რომ მთელი ვორდპრესის მეხსიერება არ ეყოფა, თუ სურვილი გაუჩნდება ამ ბლოგის რამოდენიმე მკითხველთაგანს ამასაც გავაკეთებ სიამოვნებით :)

ყველაფერი ძველი გადასაგდებია?

B A R O N — Sat, 07 Aug 2010 13:47:06 +0000

დღესდღეობით როცა ქუჩაში გადავადგილდები, ან ტრანსპორტით ვმგზავრობ ან უბრალოდ საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილზე ვხვდები ყოველი მხრიდან მესმის [ჩემი თაობის გოგო–ბიჭებზე მაქვს საუბარი], რომ ტრადიციები რომლებიც შემოგვრჩა არის წარსულის გადმონაშთი, თავი არ უნდა შევიზღუდოთ, უნდა ვიყოთ თავისუფლები, არ უნდა მივცეთ უფლება ვინმეს ან რამეს რომ შეგვბოჭოს, უნდა ვადიდოთ დემოკრატია და ა.შ. და ეს ეხება ძალიან ბევრ ძირძველ ქართულ ტრადიციას, რომელზეც გაიზარდნენ პირადად ჩემი მშობლები, და მათი მამა–პაპა. მოდით დავიწყებ იმ ტრადიციაზე საუბრით, რომელმაც გადამაწყვეტინა ამ პოსტის დაწერა: ქალწულობის ინსტიტუტი. ჩემი ასაკის თბილისის მოსახლეობა [რაიონებამდე ამ "ცივილიზაციას" ჯერ არ ჩაუღწევია] თავიდან ბოლომდე თვლის და უფრო მეტიც, დარწმუნებულია იმაში, რომ არათუ აუცილებელია ის რომ ქმარს ქალიშვილად ჩაბარდე, არამედ პირიქით, სასურველიც არ არის, რომ გოგომ თავისი სისპეტაკე და სიწმინდე ქორწინების პირველ ღამეს ქმარს მიუძღვნას. გამოცდილი და მცოდნე ქალი უნდა თურმე თითქმის ყველას[ვიმეორებ,საუბარი მაქვს ნაწილზე და არა ყველაზე]. ვინმეს თუ შეუძლია რომ ამიხსნას რატომაა ეს ტრადიცია ძველმოდური და “ხმარებიდან ამოსაღები”? მე შემიძლია აგიხსნათ საპირისპირო: ვეთანხმები იმ წყვილებს რომლებსაც უკვე გადაწყვეტილი აქვთ ქორწინება და თავის გრძნობებში და მიზნებში დარწმუნებულნი არიან თუ ისინი არ დაუცდიან მაინცდამაინც ქორწილს და ჯვრისწერას და შეერწყმიან ერთმანეთს, მე ეს მესმის იმიტომ, რომ თუ შენ დარწმუნებული ხარ რომ ამ ადამიანის უნდა გახდე, უბრალოდ აღარ აქვს ლოდინს აზრი, შენ შენი პატიოსნება დაუმტკიცე უკვე, უერთგულე სასურველ და საყვარელ მამაკაცს. მაგრამ როცა გოგო წვება იმ ადამიანთან რომელთანაც აკავშირებს მხოლოდ ის ერთი ღამე და მეტი არაფერი მე ამ ადამიანს ვერ გავუგებ. დღეს ერთთან დაწვები, ხვალ მეორესთან…. თუ გავაჩერებთ ქუჩაში ნებისმიერ ახალგაზრდა ბიჭს 99% მათგანი გვეტყვის რომ მისი ცოლი აუცილებლად ქალიშვილი უნდა იყოს, მაგრამ თუ სხვა ქალიშვილ გოგოსთან ექნება ურთიერთობა მაგრამ მის შერთვას არ აპირებს ყველანაირად ეცდება მის შეცდენას და სულ აღარ აინტერესებს იმ ადამიანის ცხოვრებაში ხვალ რა დღე დადგება. ეს ჩემი აზრით ამოუწურავი თემაა და ამაზე კამათი მუდმივად შეიძლება, ყველას თავისი აზრი გააჩნია, ასე რომ მოდიტ ამ წუთას ჩემთვის საინტერესო მეორე თემას შევეხოთ: ქართული სუფრა, სტუმარ–მასპინძლობა. ამიხსენით რატომაა ქართული სუფრა მარაზმი? რატომაა თამადა დიქტატორი და სადღეგრძელოები ერთმანეთისთვის უსაპნოდ შეძვრომა? გეთანხმებით იმაში რომ არ ვარგა და ვერც მე ვიტან უაზროდ გალეშილ ხალხს, ლიტრანახევრიან სასმისებს, ერთმანეთის კუჭის კუბატურის გაზომვას, უაზრო ყაყანს, ცხიმიანი ტუჩებით მტლაშამტლუშს, შემთვრალ–შეზარხოშებული პატარა ბიჭების უაზრო კამათს და საქმის გარჩევას და ა.შ. ამაში ბევრია ცუდი მაგრამ ნუთუ კარგი აღარ დარჩა. მე ვფიქრობ და მეტიც, კატეგორიულად ვამტკიცებ: თუ სუფრას კარგი, მცოდნე, განათლებული და ღირსეული თამადა უძღვება ის სუფრა მართლაც აკადემიაა. ჩემი აზრით ქართული სუფრა იდეალური მაშინაა როცა ყველას აქვს იმდენი შეგნება რომ ერთმანეთს მოუსმინოს, როცა თამადას შეუძლია იპოვოს ოქროს შუალედი 3 სიტყვიან და 40 წუთიან სადღეგრძელოს შორის, როცა არ სვამენ იმისთვის რომ გაითიშონ, როცა ყველას შეუძლია პატარ–პატარა წვლილი შეიტანოს და გაალამაზოს სუფრა, იქნება ეს ლექსი, კაფია თუ სიმღერა, დროული და მოსწრებული ხუმრობა და ა.შ.
ვისაც გინდათ მურთაზი დამიძახეთ მე ეს არ მეწყინება, მაგრამ თუ დამისაბუთებთ რატომ ვარ მტყუანი, მე ბოდიშს მოვიხდი და ამ პოსტს დიდი წითელი ასოებით დავაწერ: შეცდომა!!!

ვიზრდებით. . . ვმრავლდებით . . .

B A R O N — Fri, 23 Apr 2010 14:02:40 +0000

მოდით რაც დღეს უნდა მოგიყვეთ იმ ამბავს ჯერ ორიოდ სიტყვას წავუმძღვარებ წინ[მათთვის ვინც არ მიცნობს]: დაახლოებით სამი თვის წინ, უფრო სწორად 17 იანვარს მოვიყვანე ცოლი, ანუ დავოჯახდი[ძალიან მიყვარს ეს სიტყვა:)].ერთად თანაცხოვრების დაწყებამდე ზუსტად წლის და 11 თვის წინ გავიცანით ერთმანეთი, ანუ 17 თებერვალს, ჩემი ძმაკაცის დაბადების დღეზე. დროის ამ მონაკვეთიდან დაახლოებით 1.5 წელია რაც გვიყვარს ერთმანეთი და გადავწყვიტეთ, რომ ერთად ცხოვრების დრო იყო უკვე და ასე აჯობებდა ორივესთვის. ასეც მოხდა, ყველაფერი ცივილიზებულად და ადამიანურად მოვაგვარეთ, ოჯახების გაცნობა, ნიშნობა და ა.შ. მალე შევამჩნიეთ რომ ჩვენ უკვე ორნი აღარ ვიყავით :) ძალიან გამახარა მეუღლემ როცა მითხრა [უფრო სწორედ სახეგაბადრულმა და თვალებგაცისკროვნებულმა მახარა] რომ ორსულად იყო. მართალს ვიტყვი: მე ასეთი ბედნიერი არასდროს ვყოფილვარ, აბსოლუტურად განსაკუთრებული შეგრძნებაა, ვერაფერს შეადარებ . ბევრი რომ არ გავაგრძელო დღეს კლინიკაში მყავდა, კონსულტაცია, ანალიზები, ექოსკოპია და მთელი ამბები. ბავშვი ნორმის ფარგლებში იზრდება, ზომით, წონით, გარეგნულად ყველაფერი ნორმასა და წესრიგში და თავის ადგილას აქვს. ექიმი ძალიან კმაყოფილი დარჩა, ყველაფერი ძალიან მომწონს და ძალიან ნორმალურად მიმდინარეობს ორსულობაო. და ახლა კულმინაციასაც მივაღწიეთ: თავიდან არ გვინდოდა გაგვეგო სქესი მაგრამ ბოლოს ცნობისმოყვარეობამ გადაგვძალა და . . .

ბიჭია ! ! ! ბიჭიიი ! ! ! . . .

მარადიულობად ქცეული სიცოცხლე . . .

B A R O N — Wed, 21 Apr 2010 14:22:59 +0000

დილიდან, უფრო სწორად წუხანდელი ღამიდან უცნაურად მოღუშული ხასიათი ამყვა. უცნაურითქო იმიტომ ვამბობ რო არ მჩვევია დიდი ხნით მოწყენა, ცოტა ხანი მოვიღრუბლები და მერე ისევ გამოვიდარებ ხოლმე მაგრამ ეს რაღაც სხვანაირი იყო, არა ისეთი როგორიც სხვა დროს ხდება ხოლმე. ჯერ კიდევ წუხელ დაიწყო ეს ყველაფერი, ღამის 3-4 საათზე გამეღვიძა თვალცრემლიანს, ცუდად ვიყავი, ვგრძნობდი რომ რაღაც მაკლდა, რაღაც მტკიოდა. არ მინდოდა ჩემი მეორე ნახევარი ლოგინში წრილით და მოუსვენრობით გამეღვიძებინა და შემეწუხებინა და შევეცადე დავმშვიდებულიყავი და დამეძინა.არც ისე ადვილი აღმოჩნდა… მოწყენილობა ვერ მოვიცილე, ამყვა და ამიყოლია…ამდენ ფიქრში გათენდა კიდეც და სამსახურში წასვლის დროც მოვიდა, როგორღაც გავუმკლავდი თავს, მოვახერხე მოვრეოდი თავს და ჩემი საქმე შემესრულებინა. არ მესმოდა რატომ მჭირდა ასეთი რამ. მოვიარე სამსახური, ნახევარი დღე საქმეში ჩაფლულმა გავატარე მაგრამ ხასიათი ვერ გამოვისწორე.მხოლოდ მაშინ გამინათდა გონება როცა სასწავლებელში მიმავალმა ასე ნაცნობი და ასე საძულველი ადგილი, მეტროსადგური წერეთელი დავინახე, ძალიან ნაცნობი, ზედმეტადაც კი. თავი ძლივს შევიკავე რომ არ ამომეხრიალა… გონებაში 15 წლის, სისხლში ამოსვრილი, მომაკვდავი გოგო ამომიტივტივდა…. დღეს ხომ 21 აპრილია?! 21 აპრილი… მას შემდეგ ოთხი წელი გავიდა… ძალიან გრძელი და ცარიელი ოთხი წელი.რომ არა ეს ავადსახსენებელი დღე კიდევ ერთი ლამაზი ოჯახი შეემატებოდა ჩვენს პატარა სამშობლოს, კიდევ ერთი ლამაზი წყვილი ივლიდა დედამიწის ზურგზე და დატკბებოდა ერთმანეთის სიყვარულით….

მაშინ კი ყველაფერი წამებში მოხდა, მშვიდად მოსეირნე ერთმანეთის მოსიყვარულე ქალ-ვაჟს წინ ვიღაც მესამე სიკვდილივით აესვეტა, “ის”… ის მართლაც სიკვდილი ყოფილიყო თურმე…სულ რამოდენიმე ხმამაღალი სიტყვა და…. გასროლა… მეორე… მესამე… ორი ააცილა ნასვამმა, თვალებამღვრეულმა…. მესამე იმ მიმართულებით წავიდა სადაც პატრონს სურდა მაგრამ მის სამიზნეს სიყვარულისგან გაგიჟებული გოგო გადაეფარა… მან თავისი გრძნობა მარადისობად აქცია…. ტყვია გულს შეხებოდა თურმე… ძალიან ოდნავ მაგრამ მაინც….

შემდეგ იყო ტირილი, ცრემლები, ტკივილი, სიცარიელე, გლოვა… იყო დაკრძალვა…. იყო ხანგრძლივი დეპრესია…

იყო სასამართლო…

სასჯელაღსრულებით დაწესებულებაში გადაყვანიდან მეხუთე დღეს ტუსაღმა “თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე”…. ვენებგადახსნილ მიცვალებულს თავთან ფოტოსურათი ედო… ქერა, ცისფერთვალება კოლხი გოგოს ფოტო…

ეს იყო 2006 წლის 21 აპრილი… მას შემდეგ ოთხი წელი გავიდა…..

გამოიღვიძებ თუ არა თვითმქრქვია არისტოკრატო?!

B A R O N — Wed, 13 Jan 2010 18:11:54 +0000

იძულებითი პოსტი

მაშასადამე ეს სარამო უსაქმურობას მივუძღვენი ხოდა ამ უსაქმურობაში კომპიუტერთან აღმოვჩნდი და ინტერნეტ-სივრცეი ძრომიალისას ჯერ თინის წინაშე აღმოვჩნდი და შემდეგ რაღათქმაუნდა რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს თინის ბლოგზეც გადავინაცვლე :D [გაგიკვირდათ ხო?] იქიდანაც რაღათქმაუნდა ერთადგილზე ხო ვერ გავჩერდებოდი და თინის ერთადერთ [იმედი მაქვს ჯერჯერობით ერთადერთ] ვიდეოპოსტს წავაწყდი :) გინდა მიკერძოება დაუძახეთ და რაც გინდათ ის ქენით: მიყვარს ეს ბლოგი და მისი ავტორიც :) ხოდა რაზეც წამოვიწყე ეს საუბარი, ამას ვკითხულობდი და თავზე თინის ლანდი მადგა და მეუბნებოდა: დაწერე ბარონ დაწერე, შენ მკითხველს შენი ტკბილი ენა მოენატრაო. [სკამზე მაგრად ისხედით სიცილისგან არ გადაყირავდეთ] მოკლედ ბევრი დრო რო აღარ წაგართვათ ეგტყვით რომ ეს იყო პრედსტავიწელსკი თამაში, არაფერი სხვა :) კლავიატურის ხმარება რო არ დამავიწყდეს იმისთვის ვპოსტავ :) და ისევ თინის მადლიერები იყავით რა :) ქართულ ბლოგსამყაროს ეს პატარა გოგო რო არ ყავდეს რა ეშველებოდა ნეტა? :)

ფიქრნი არისტოკრატიული ბლოგის გარშემო

B A R O N — Fri, 16 Oct 2009 14:34:22 +0000

ძალიან მინდა ჩემი ბლოგი განვითარდეს და საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდეს, ამისთვის კი უფრო მეტი ნაყოფიერი შრომაა საჭირო, უფრო მეტი პოსტი და ახალი იდეა, ოღონდ არა ხალტურშიკური იდეა.

როგორც უკვე შეამჩნევდა “მუდმივი მკითხველი” მე სვითის გაკვეთილებს ვერ შევუერთდი და ჩემი ბლოგის განვითარებისთვის ესეთი რაღაც მოვიფიქრე: უფრო ხშირად ვესტუმრები სხვადასხვა ბლოგებს და მათი პოსტებიდან ზოგიერთს [რომელიც უფრო მომეწონება] გამოვიყენებ ჩემი პოსტის იდეად. მოკლედ რომ ვთქვა იდეებში ვიჭრები და ამაში ცოტა ხელის წახმარება მჭირდება. მაგრამ ქურდბაცაცა არავის ვეგონო! ნურას უკაცრავად, ეს პოსტები მხოლოდ და მხოლოდ © იარლიყით იხილავს დღის სინათლეს და მხოლოდ იმ ბლოგერის თანხმობით რომლის ბლოგიდანაც არის აღებული ესა თუ ის თემა.

თუ გრიალია გრიალი იყოს და ხინკალი კეჩუპით ანუ რაც მე ვერ დაგლოცოთ….

B A R O N — Wed, 14 Oct 2009 10:42:06 +0000

დაახლოებით ერთი კვირის წინ მე და ილია [ელიაძე] მეორე კორპუსთან ვიდექით და ვბჭობდით იმაზე თუ რომელი ვიყავით გაზგასული ბორჯომივით და რომელი გამორთული მაცივარივით, აგრეთვე იმაზეც რომ გვშიოდა და რამეს თუ არ მოვიმოქმედებდით ამის აღსაკვეთად ილიასი არ ვიცი მაგრამ ჩემი კუჭი მალე ცოცხალ-მკვდარს მაგინებდა. ბოლოს როგორც იქნა გადავწყვიტეთ და გავწიეთ ალბათ ყველასთვის უკვე კარგად ნაცნობი სწრაფი კვების ობიექტისაკენ სახელად “ორი ლულა”. რათა ორი ლობიანითა და ერთი ხაჭაპურით შევნაყრებულიყავით და ახლა ამ მომენტის კულმინაცია რისთვისაც პოსტის ამ ნაწილს ასე გულდასმით აღვწერ: ჩვენ შევძელით ის რაც აქამდე კაცობრიობამ ვერ შეძლო: ერთი ნახევარლიტრიანი კოკა-კოლით “ვიგრიალეთ” :D არამგონია ვინმე მიმხვდარიყო ამის აზრს ამიტომ აგიხსნით: როცა ზემოხსენბულ კერძებს ვუკვეთავდით მიმტანმა გოგონამ შემოგვთავაზა რაიმე გამაგრილებელს ხომ არ ინებებთო [სად ცხელოდა?], ილიამაც ხურდები[!] გადათვალა და დიდსულოვნად უპასუხა: მოიტა ერთი კოკა-კოლა, თუ გრიალია გრიალი იყოსო, აქეთ ჩვენ გვეჭირა მუცლები ხელით იქით იმას :D
ის ის იყო “ორი ლულიდან” ისევ მეორე კორპუსში ამოვბრუნდით და ჰოი საოცრებავ!!! აღმოჩნდა რო იმ დღეს ერთერთი ახლადგაცონობილი კურსელის დაბ.დღე იყო, ჩვენც ჩვენს თანატოლს ხომ არ ვაწყენინებდით, გავყევით ნახალოვკის ყველაზე შორეულ წერტილში, ერთ ნაქირავებ ოთახში და სამი შეკვრა ხინკლით “ვიქეიფეთ”. აი კადრებიც ამ ნადიმიდან
ეს ის ღვინოა[ღვინო რა,ღვინის ნაწილი] რომლითაც ყელი ჩავიკოკლოზინეთ:

ეს კი ცოტა უცნაური სანახაობა [ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის]

ელიაძე ხინკალს კეჩუპით მიირთმევს, მარტო კეჩუპით რა უშავს? თან პურს ატანს :D
თამადად ზემოთ უკვე მრავალგზის ნახსენები ელო დავნიშნეთ, ის კი იტყოდა ორ სიტყვას და….. რაც მე ვერ დაგლოცოთ აგერ ბარონმა დაგლოცოთ და გადმომილოცავდა :D ცოდვა გამხელილი ჯობია და სუ ორჯერ ქნა ეგრე და მეც რა მინდოდა საღადაო საგნად გავიხადე.

პაუზა….

B A R O N — Wed, 14 Oct 2009 10:05:47 +0000

ალბათ იმ რამოდენიმე მკითხველთაგან რომლებიც ჩემს ბლოგს ყავს[:D] უმეტესი ნაწილი შენიშნავდა რომ ძალიან დიდი პაუზა გამომივიდა. ამის მიზეზებს სხვა დროს მოგითხრობთ ეხლა კი იმაზე მოგიყვებით თუ რა სიახლეებია ჩემს პირად ცხოვრებაში ან თუნდაც კარიერაში. მოდით ამ უკანასკნელიდან დავიწყებ, ოღონდ ძალიან მწარედაც ნუ გამაკრიტიკებთ. მაშ ასე: მუშაობა დავიწყე პრესის გავრცელების სააგენტო “ელვასერვისში”, ფოსტალიონი ვარ რა, ვიცი რო დიდი ვერაფერია და არც დასაკვეხად მაქ საქმე მაგრამ ამ წუთითვის ჯერჯერობით უკეთესი ვერაფერი ვიშოვე. ხელფასი სულ რაღაც 100 GEL მაქვს :( მეტი არ გერგებაო. ყოველ დილას 5-6 საათზე ვდგები და საბურთალოს ვამარაგებ ყოველდღიური პრესით

ბოდიშს ვიხდი ესოდენ მოკლე პოსტისთვის და პირობას გაძლევთ რომ უფრო ხშირად მოგაწვდით ინფორმაციას.