Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘მთავარი’ Category

Corvette [Part II]

C4 [1983-1996]

მეოთხე კორვეტის დიზაინი მის წინამორბედებთან შედარებით წარჩინებული დიზაინით ვერ დაიკვეხნიდა, მაგრამ ის ფლობდა სერიოზულ აეროდინამიკულ თვისებებს. ხოლო მისი ტექნიკური მხარე კარგად იყო მოფიქრებული. მაგრამ… სიმძლავრეზე დაწესებული გადასახადების გამო წარსულს ჩაბარდა ვეებერთელა, დიდკუბატურიანი Big Block-ი. ახლა კორვეტს ყველაზე ძლიერი 5,7ლ–იანი ძრავიდან მხოლოდ 230 ცხ.ძ–ის გამომუშავება შეეძლო. ეს რათქმაუნდა ვერც კი ედრებოდა 300–390 ცხ.ძ–იან C3-ს. მაგრამ ფლობდა რა სხვა კარგ თვისებებს, მეოთხე თაობის კორვეტს თავისი წინამორბედების სახელი არ შეულახავს. ხოლო 1986–ში კაბრიოლეტიც დაბრუნდა… სულ აწყობილ იქნა 358 180 ეგზემპლარი. 1990–ში C4-ის ბაზაზე აიწყო პირველი ZR1. (more…)

Read Full Post »

Corvette [Part I]

C1 [1953-1962]

Motorama-ს ავტოსალონზე 1953 წარდგენილ იქნა ამერიკისთვის სრულიად ახალი ავტომობილი—ორკარიანი კუპე Chevrolet Corvette. მან მიიღო მსუბუქი, პლასტმასის ძარა მეტალის კარკასით, რომელიც მძლავრ ჩარჩოზე იდგა. მას ქონდა ერთ მწკრივში ჩალაგებული ექვსცილინდრიანი ძრავი, 3.9 ლიტრი მუშა მოცულობით და 150 ცხ/ძ-ით.[იმ დროისთვის ეს სრულიად საკმარისი იყო] მას ხიდთან ორსაფეხურიანი ავტომატური გადაცემათა კოლოფი “Powerglide” აკავშირებდა. სულ დამზადდა 300 ეგზემპლარი, მას ორფერი საღებავი ქონდა, წითელი და თეთრი… (more…)

Read Full Post »

როგორც ალბათ შეამჩნევდით XXI საუკუნე დაიწყო, ელექტრო მობილების, ეკონომ მობილების და ა.შ. მობილების საუკუნე, ნამდვილი ავტომოყვარულისთვის უკვე ცოტა უინტერესო გახდა დღევანდელი ავტოწარმოება[ეს ჩემი სუბიექტური აზრია]. მართალია არსებობს ბრენდები რომლებიც დღესაც უშვებენ ნამდვილ, მძლავრ ავტომმობილებს, რომლებშიც კვლავ იგრძნობა მამაკაცური ძალა, მაგრამ ეს ჩემი აზრით მეოცე საუკუნესთან შედარებით იშვიათობაა. პირადად მე თუ შემეკითხებით ჩემთვის უფრო საინტერესო წინა საუკუნის კუთხოვანი ფორმები და საშინლად დიდი მოცულობის მქონე V8-ებია, რომლებიც მოძრაობისას თითქოს იღრინებიან და გზის გათავისუფლებას მოითხოვენ.თუ შევადარებთ ძველ და ახალ კლასიკას შეიძლება გაკვირვებულებიც დავრჩეთ, შეიძლება ძველ, უხეშ, ტლანქ ძალასა და ზრდილობიან, კულტურულ ტექნოლოგიებს შორის არჩევანის გაკეთება ძალიან გაგვიჭირდეს. (more…)

Read Full Post »

დღესდღეობით როცა ქუჩაში გადავადგილდები, ან ტრანსპორტით ვმგზავრობ ან უბრალოდ საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილზე ვხვდები ყოველი მხრიდან მესმის [ჩემი თაობის გოგო–ბიჭებზე მაქვს საუბარი], რომ ტრადიციები რომლებიც შემოგვრჩა არის წარსულის გადმონაშთი, თავი არ უნდა შევიზღუდოთ, უნდა ვიყოთ თავისუფლები, არ უნდა მივცეთ უფლება ვინმეს ან რამეს რომ შეგვბოჭოს, უნდა ვადიდოთ დემოკრატია და ა.შ. და ეს ეხება ძალიან ბევრ ძირძველ ქართულ ტრადიციას, რომელზეც გაიზარდნენ პირადად ჩემი მშობლები, და მათი მამა–პაპა. მოდით დავიწყებ იმ ტრადიციაზე საუბრით, რომელმაც გადამაწყვეტინა ამ პოსტის დაწერა: ქალწულობის ინსტიტუტი. ჩემი ასაკის თბილისის მოსახლეობა [რაიონებამდე ამ “ცივილიზაციას” ჯერ არ ჩაუღწევია] თავიდან ბოლომდე თვლის და უფრო მეტიც, დარწმუნებულია იმაში, რომ არათუ აუცილებელია ის რომ ქმარს ქალიშვილად ჩაბარდე, არამედ პირიქით, სასურველიც არ არის, რომ გოგომ თავისი სისპეტაკე და სიწმინდე ქორწინების პირველ ღამეს ქმარს მიუძღვნას. გამოცდილი და მცოდნე ქალი უნდა თურმე თითქმის ყველას[ვიმეორებ,საუბარი მაქვს ნაწილზე და არა ყველაზე]. ვინმეს თუ შეუძლია რომ ამიხსნას რატომაა ეს ტრადიცია ძველმოდური და “ხმარებიდან ამოსაღები”? მე შემიძლია აგიხსნათ საპირისპირო: ვეთანხმები იმ წყვილებს რომლებსაც უკვე გადაწყვეტილი აქვთ ქორწინება და თავის გრძნობებში და მიზნებში დარწმუნებულნი არიან თუ ისინი არ დაუცდიან მაინცდამაინც ქორწილს და ჯვრისწერას და შეერწყმიან ერთმანეთს, მე ეს მესმის იმიტომ, რომ თუ შენ დარწმუნებული ხარ რომ ამ ადამიანის უნდა გახდე, უბრალოდ აღარ აქვს ლოდინს აზრი, შენ შენი პატიოსნება დაუმტკიცე უკვე, უერთგულე სასურველ და საყვარელ მამაკაცს. მაგრამ როცა გოგო წვება იმ ადამიანთან რომელთანაც აკავშირებს მხოლოდ ის ერთი ღამე და მეტი არაფერი მე ამ ადამიანს ვერ გავუგებ. დღეს ერთთან დაწვები, ხვალ მეორესთან…. თუ გავაჩერებთ ქუჩაში ნებისმიერ ახალგაზრდა ბიჭს 99% მათგანი გვეტყვის რომ მისი ცოლი აუცილებლად ქალიშვილი უნდა იყოს, მაგრამ თუ სხვა ქალიშვილ გოგოსთან ექნება ურთიერთობა მაგრამ მის შერთვას არ აპირებს ყველანაირად ეცდება მის შეცდენას და სულ აღარ აინტერესებს იმ ადამიანის ცხოვრებაში ხვალ რა დღე დადგება. ეს ჩემი აზრით ამოუწურავი თემაა და ამაზე კამათი მუდმივად შეიძლება, ყველას თავისი აზრი გააჩნია, ასე რომ მოდიტ ამ წუთას ჩემთვის საინტერესო მეორე თემას შევეხოთ: ქართული სუფრა, სტუმარ–მასპინძლობა. ამიხსენით რატომაა ქართული სუფრა მარაზმი? რატომაა თამადა დიქტატორი და სადღეგრძელოები ერთმანეთისთვის უსაპნოდ შეძვრომა? გეთანხმებით იმაში რომ არ ვარგა და ვერც მე ვიტან უაზროდ გალეშილ ხალხს, ლიტრანახევრიან სასმისებს, ერთმანეთის კუჭის კუბატურის გაზომვას, უაზრო ყაყანს, ცხიმიანი ტუჩებით მტლაშამტლუშს, შემთვრალ–შეზარხოშებული პატარა ბიჭების უაზრო კამათს და საქმის გარჩევას და ა.შ. ამაში ბევრია ცუდი მაგრამ ნუთუ კარგი აღარ დარჩა. მე ვფიქრობ და მეტიც, კატეგორიულად ვამტკიცებ: თუ სუფრას კარგი, მცოდნე, განათლებული და ღირსეული თამადა უძღვება ის სუფრა მართლაც აკადემიაა. ჩემი აზრით ქართული სუფრა იდეალური მაშინაა როცა ყველას აქვს იმდენი შეგნება რომ ერთმანეთს მოუსმინოს, როცა თამადას შეუძლია იპოვოს ოქროს შუალედი 3 სიტყვიან და 40 წუთიან სადღეგრძელოს შორის, როცა არ სვამენ იმისთვის რომ გაითიშონ, როცა ყველას შეუძლია პატარ–პატარა წვლილი შეიტანოს და გაალამაზოს სუფრა, იქნება ეს ლექსი, კაფია თუ სიმღერა, დროული და მოსწრებული ხუმრობა და ა.შ.
ვისაც გინდათ მურთაზი დამიძახეთ მე ეს არ მეწყინება, მაგრამ თუ დამისაბუთებთ რატომ ვარ მტყუანი, მე ბოდიშს მოვიხდი და ამ პოსტს დიდი წითელი ასოებით დავაწერ: შეცდომა!!!

Read Full Post »

მოდით რაც დღეს უნდა მოგიყვეთ იმ ამბავს ჯერ ორიოდ სიტყვას წავუმძღვარებ წინ[მათთვის ვინც არ მიცნობს]: დაახლოებით სამი თვის წინ, უფრო სწორად 17 იანვარს მოვიყვანე ცოლი, ანუ დავოჯახდი[ძალიან მიყვარს ეს სიტყვა:)].ერთად თანაცხოვრების დაწყებამდე ზუსტად წლის და 11 თვის წინ გავიცანით ერთმანეთი, ანუ 17 თებერვალს, ჩემი ძმაკაცის დაბადების დღეზე. დროის ამ მონაკვეთიდან დაახლოებით 1.5 წელია რაც გვიყვარს ერთმანეთი და გადავწყვიტეთ, რომ ერთად ცხოვრების დრო იყო უკვე და ასე აჯობებდა ორივესთვის. ასეც მოხდა, ყველაფერი ცივილიზებულად და ადამიანურად მოვაგვარეთ, ოჯახების გაცნობა, ნიშნობა და ა.შ. მალე შევამჩნიეთ რომ ჩვენ უკვე ორნი აღარ ვიყავით :) ძალიან გამახარა მეუღლემ როცა მითხრა [უფრო სწორედ სახეგაბადრულმა და თვალებგაცისკროვნებულმა მახარა] რომ ორსულად იყო. მართალს ვიტყვი: მე ასეთი ბედნიერი არასდროს ვყოფილვარ, აბსოლუტურად განსაკუთრებული შეგრძნებაა, ვერაფერს შეადარებ . ბევრი რომ არ გავაგრძელო დღეს კლინიკაში მყავდა, კონსულტაცია, ანალიზები, ექოსკოპია და მთელი ამბები. ბავშვი ნორმის ფარგლებში იზრდება,  ზომით,  წონით, გარეგნულად ყველაფერი ნორმასა და წესრიგში და თავის ადგილას აქვს. ექიმი ძალიან კმაყოფილი დარჩა, ყველაფერი ძალიან მომწონს და ძალიან ნორმალურად მიმდინარეობს ორსულობაო. და ახლა კულმინაციასაც მივაღწიეთ: თავიდან არ გვინდოდა გაგვეგო სქესი მაგრამ ბოლოს ცნობისმოყვარეობამ გადაგვძალა და . . .

ბიჭია ! ! ! ბიჭიიი ! ! ! . . .

Read Full Post »

დილიდან, უფრო სწორად წუხანდელი ღამიდან უცნაურად მოღუშული ხასიათი ამყვა. უცნაურითქო იმიტომ ვამბობ რო არ მჩვევია დიდი ხნით მოწყენა, ცოტა ხანი მოვიღრუბლები და მერე ისევ გამოვიდარებ ხოლმე მაგრამ ეს რაღაც სხვანაირი იყო, არა ისეთი როგორიც სხვა დროს ხდება ხოლმე. ჯერ კიდევ წუხელ დაიწყო ეს ყველაფერი, ღამის 3-4 საათზე გამეღვიძა თვალცრემლიანს, ცუდად ვიყავი, ვგრძნობდი რომ რაღაც მაკლდა, რაღაც მტკიოდა. არ მინდოდა ჩემი მეორე ნახევარი ლოგინში წრილით და მოუსვენრობით გამეღვიძებინა და შემეწუხებინა და შევეცადე დავმშვიდებულიყავი და დამეძინა.არც ისე ადვილი აღმოჩნდა… მოწყენილობა ვერ მოვიცილე, ამყვა და ამიყოლია…ამდენ ფიქრში გათენდა კიდეც და სამსახურში წასვლის დროც მოვიდა, როგორღაც გავუმკლავდი თავს, მოვახერხე მოვრეოდი თავს და ჩემი საქმე შემესრულებინა. არ მესმოდა რატომ მჭირდა ასეთი რამ. მოვიარე სამსახური, ნახევარი დღე საქმეში ჩაფლულმა გავატარე მაგრამ ხასიათი ვერ გამოვისწორე.მხოლოდ მაშინ გამინათდა გონება როცა სასწავლებელში მიმავალმა ასე ნაცნობი და ასე საძულველი ადგილი, მეტროსადგური წერეთელი დავინახე,  ძალიან ნაცნობი, ზედმეტადაც კი. თავი ძლივს შევიკავე რომ არ ამომეხრიალა…  გონებაში 15 წლის, სისხლში ამოსვრილი, მომაკვდავი გოგო ამომიტივტივდა…. დღეს ხომ 21 აპრილია?! 21 აპრილი… მას შემდეგ ოთხი წელი გავიდა… ძალიან გრძელი და ცარიელი ოთხი წელი.რომ არა ეს ავადსახსენებელი დღე კიდევ ერთი ლამაზი ოჯახი შეემატებოდა ჩვენს პატარა სამშობლოს, კიდევ ერთი ლამაზი წყვილი ივლიდა დედამიწის ზურგზე და დატკბებოდა ერთმანეთის სიყვარულით….

მაშინ კი ყველაფერი წამებში მოხდა, მშვიდად  მოსეირნე ერთმანეთის მოსიყვარულე ქალ-ვაჟს წინ ვიღაც მესამე სიკვდილივით აესვეტა, “ის”… ის მართლაც სიკვდილი ყოფილიყო თურმე…სულ რამოდენიმე ხმამაღალი სიტყვა და…. გასროლა… მეორე… მესამე… ორი ააცილა ნასვამმა, თვალებამღვრეულმა…. მესამე იმ მიმართულებით წავიდა სადაც პატრონს  სურდა მაგრამ მის სამიზნეს სიყვარულისგან გაგიჟებული გოგო გადაეფარა… მან თავისი გრძნობა მარადისობად აქცია…. ტყვია გულს შეხებოდა თურმე… ძალიან ოდნავ მაგრამ მაინც….

შემდეგ იყო ტირილი, ცრემლები, ტკივილი, სიცარიელე, გლოვა… იყო დაკრძალვა…. იყო ხანგრძლივი დეპრესია…

იყო სასამართლო…

სასჯელაღსრულებით დაწესებულებაში გადაყვანიდან მეხუთე დღეს ტუსაღმა “თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე”….  ვენებგადახსნილ მიცვალებულს თავთან ფოტოსურათი ედო… ქერა, ცისფერთვალება კოლხი გოგოს ფოტო…

ეს იყო  2006 წლის 21 აპრილი… მას შემდეგ ოთხი წელი გავიდა…..

Read Full Post »

იძულებითი პოსტი

მაშასადამე ეს სარამო უსაქმურობას მივუძღვენი ხოდა ამ უსაქმურობაში კომპიუტერთან აღმოვჩნდი და ინტერნეტ-სივრცეი ძრომიალისას ჯერ თინის წინაშე აღმოვჩნდი და შემდეგ რაღათქმაუნდა რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს თინის ბლოგზეც გადავინაცვლე :D [გაგიკვირდათ ხო?] იქიდანაც რაღათქმაუნდა ერთადგილზე ხო ვერ გავჩერდებოდი და თინის ერთადერთ [იმედი მაქვს ჯერჯერობით ერთადერთ] ვიდეოპოსტს წავაწყდი :) გინდა მიკერძოება დაუძახეთ და რაც გინდათ ის ქენით: მიყვარს ეს ბლოგი და მისი ავტორიც :) ხოდა რაზეც წამოვიწყე ეს საუბარი, ამას ვკითხულობდი და თავზე თინის  ლანდი მადგა და მეუბნებოდა: დაწერე ბარონ დაწერე, შენ მკითხველს შენი ტკბილი ენა მოენატრაო. [სკამზე მაგრად ისხედით სიცილისგან არ გადაყირავდეთ] მოკლედ ბევრი დრო რო აღარ წაგართვათ ეგტყვით რომ ეს იყო პრედსტავიწელსკი თამაში, არაფერი სხვა :) კლავიატურის ხმარება რო არ დამავიწყდეს იმისთვის ვპოსტავ :) და ისევ თინის მადლიერები იყავით რა :) ქართულ ბლოგსამყაროს  ეს პატარა გოგო რო არ ყავდეს რა ეშველებოდა ნეტა? :)

Read Full Post »

Older Posts »